Κάποια αστέρια υφαίνουν
στην αρτηριοσκλήρωση του σκούρου.
Κάποιοι λυγμοί στις αποβάθρες
παιζουν το τελευταίο τους χαρτί.
Τα πουλιά μετακομίζουν κρύβοντας
κυνηγημένες αγάπες.
Οι προσδοκίες των στίχων
συνωστίζονται στη σιωπή της νύχτας.
Ύστερα χάνονται με τον αέρα
στα φυλλώματα των δένδρων.
<<Ο ρομαντισμός μας>>
μια αργοπορημένη υποψία
αρχειοθετείται αλλοιώνοντας τις διαδρομές μας.
<<Οι λεπτοδείχτες μας>>
κυλούν βουβά μες στο σκοτάδι
αποκοιμίζοντας την καθημερινη μιζέρια.
