Για να μη σε ξεχάσω,
για σένα που πονώ
τραγούδι θε ν ‘ αρχίσω
λαμπάδα θα κρατήσω
την πόρτα μου θα κλείσω
και θα σε θυμηθώ
Σου μάζεψα κοχύλια
αγάπη μου παλιά
να έχεις για στολίδια
στεφάνι στα μαλλιά
Για να μη με ξεχάσεις,
μέχρι να ξαναρθείς
διαβάτες θα ρωτήσω
στο διάβα σου ξοπίσω
και πόρτες θα χτυπήσω
για να με θυμηθείς
Σου μάζεψα κοχύλια
αγάπη μου παλιά
να έχεις για στολίδια
στεφάνι στα μαλλιά
Κι αν έσβησες σαν ίσκιος,
ξέρω ότι θα’ ρθεις
διαβάτες θα ρωτήσω
στο διάβα σου ξοπίσω
στο γνώριμο σου βήμα
μέχρι να ξαναρθείς
Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του ονείρου ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
